oddech słońca

po afrykańskiej opaleniźnie zostało już tylko wspomnienie, a jednak wciąż, między jednym obowiązkiem a drugim, zdarza mi się nucić zanzibarskie przyśpiewki. W rozmowach z bliskimi wracam do spotkań z ludźmi, którzy uczyli mnie innego tempa życia, a kiedy przymykam oczy, potrafię przywołać w pamięci uczucie cieplejszej od powietrza wody Oceanu Indyjskiego pod palcami. Ula fotografowała napotkanych ludzi, fragmenty przyrody i architektury, a ja nie mogłam się już doczekać, kiedy mieniący się w słońcu ocean, białe płatki kwiatów, połączenia kolorystyczne strojów mieszkańców, kurz unoszący się w wioskach i błękit nieba, którego nie ma w żadnej tubce farby, zamienię w język swojej abstrakcji na płótnie.